Gedeelde opgaven bij ontwikkeling en realisatie Vanuit de uitvoeringspraktijk liet Maaike Smets (KaFra Housing) zien dat professionele huisvesters bij de ontwikkeling van huisvesting voor arbeidsmigranten tegen dezelfde knelpunten aanlopen als woningcorporaties. Ontwikkeltrajecten worden langer, procedures complexer en bouw- en ontwikkelkosten blijven stijgen. De sterk gestegen bouw- en ontwikkelkosten hebben in beide sectoren geleid tot een opschuivende exploitatiehorizon. Woningcorporaties zijn in de afgelopen jaren verschoven van een termijn van circa 10 jaar naar ongeveer 15 jaar. Bij professionele huisvesters is deze beweging nog nadrukkelijker zichtbaar: van circa 15 jaar naar minimaal 20 jaar, en steeds vaker richting 25 jaar. Daarmee groeit de behoefte aan langere vergunningstermijnen en voorspelbaar beleid, om investeringen verantwoord te kunnen doen. Huurbeleid zorgt voor verdere convergentie Een tweede belangrijk thema was de toenemende complexiteit van lokale procedures en de impact van veranderende wet- en regelgeving. Met name het aanstaande huurbeleid heeft grote gevolgen voor de huisvesting van arbeidsmigranten. Door wijzigingen in de huurwetgeving wordt het gebruik van logiescontracten (verhuur naar aard van korte duur) steeds verder beperkt. Logies kan straks nog slechts zeer tijdelijk worden ingezet, waardoor deze vorm in de praktijk grotendeels verdwijnt. Arbeidsmigranten vallen daarmee steeds vaker onder het reguliere huurregime, hetzelfde regime waarin woningcorporaties al opereren. Veel arbeidsmigranten hebben een inkomen op of net boven Wet Minimumloon niveau waardoor ze ook aan de eisen voor sociale verhuur voldoen. Het gevolg is dat de markten en doelgroepen van corporaties en professionele huisvesters steeds meer naar elkaar toe groeien. Arbeidsmigranten bewegen zich steeds vaker richting dezelfde reguliere en sociale huursegmenten waarin ook corporaties actief zijn. Daarmee vervaagt de scheidslijn tussen de doelgroep ‘arbeidsmigranten’ en de sociale huursector steeds verder. Lessen uit het verleden: voorkom een nieuwe blinde vlek In zijn reflectie startte Harro Zanting (Wooncompas) met de historische rol van woningcorporaties. Veel corporaties zijn ontstaan vanuit initiatieven om arbeiders te huisvesten, maar in de afgelopen decennia is deze groep minder nadrukkelijk in beeld geweest. Tegelijkertijd worden de effecten van arbeidsmigratie wel zichtbaar in wijken en complexen. Daarbij werd een parallel getrokken met het verleden, waarin de effecten van het scheiden van wonen en zorg lange tijd zijn onderschat. Het resultaat daarvan is zichtbaar in verouderde wijken en een gebrek aan passende woonvormen. Nu arbeid en wonen steeds verder uit elkaar worden georganiseerd, ontstaat opnieuw het risico dat ontwikkelingen te laat worden onderkend. Juist nu ontstaat er een rol voor corporaties binnen een woonketen die steeds integraler wordt terwijl zij tegelijkertijd onder grote druk staan om hun bestaande maatschappelijke opgaven te blijven vervullen. Oproep: samen verkennen én opvolging geven De conclusie van de kennissessie was helder: deze ontwikkelingen vragen om gezamenlijke verkenning én concrete opvolging. Door nu samen te werken aan oplossingen voor tijdelijke huisvesting, doorstroom, beheer en kwaliteit kan worden voorkomen dat partijen over enkele jaren moeten constateren dat kansen onbenut zijn gebleven. De kennissessie benadrukte dat de woonketen in beweging is en dat toekomstbestendige huisvesting van internationale medewerkers alleen mogelijk is door samenwerking tussen corporaties, professionele huisvesters, gemeenten en andere betrokken partijen.
We vertellen je graag meer. Laat je e-mail adres achter en wij nemen zo spoedig mogelijk contact met je op.